Youth Camp 2009 ... Eagle, Wisconsin, USA
Matisse Brummel, Lisa Kroon en Rachel van Doesburg schrijven hieronder een verslag van deze fantastische week die zij samen met Willeke Zwaans als begeleidster beleefd hebben:
Matisse schrijft:
Donderdag 16 juli:
deze dag begon heel erg vroeg. Iedereen moest vroeg opstaan en naar schiphol worden gebracht bij de MC donalds die er niet was maar pas in de volgende hal.
Uit eindelijk toen iedereen er was gingen we eerst met zijn allen koffie drinken.
Daarna gingen wij afscheid nemen en met zijn vieren inchecken,en daar na moesten wij nog een hele tijd wachten tot dat we uiteindelijk eens mochten instappen in het vliegtuig.
Eenmaal opgestegen was het maar een uurtje vliegen naar Londen.
Maar in Londen moesten wij nog ongeveer 2 uur wachten tot dat we weer verder konden.
Maar dat duurden niet zo heel lang we werden door een bus naar ons vliegtuig gebracht.
Deze reis duurden wel wat langer dan de eerste nu zo’n 8 uur voor we in Chicago aan kwamen.
En toen we daar aan kwamen werden we opgewacht door een hele aardige mevrouw die ons naar de ‘farm’ zou brengen. Toen we daar aan waren gekomen hoorde we dat de Zweedse mensen er al waren daar na zijn we onze bedden gaan opmaken en gaan slapen.
Vrijdag 17 juli:
Deze dag konen we allemaal eerst rustig slapen en rustig opstaan.
Het ontbijt werd klaar gezet voor ons en we konden rustig zelf op scheppen.
Toe wij aan het eten waren kwam het Amerikaanse team binnen en begonnen zichzelf voor te stellen.
En je kent het wel waarschijnlijk zo’n dat de eerste paar dagen is het wel wat spannend.
Dus die eerste dag was het voor al een beetje met zijn vieren rond hangen en het terrein verkennen.
Het officiële begon pas zaterdag dus we waren een beetje aan het helpen en dingen doen.
Die week was er net een veulen geboren dus die kreeg lekker veel aandacht van alle kanten.
Met paarden van de weide naar de stallen paddock toe brengen deden ze met een golfkar om dat je anders erg ver moest lopen.
Zaterdag 18 juli:
Deze dag werd wel wat vroeger op gestaan maar alleen voor Nederlands,Zweedse en Amerikaanse groepen aangezien wij de enige waren die niet die nacht waren aangekomen en de rest wel.
Dus wij weer vroeg opstaan en paarden voeren onder leiding van de Amerikanen want die wisten wat er moest gebeuren.
Daarna gingen we met zijn allen ontbijten en daar na kregen wij een uitleg van de dag.
Deze dag begon met paarden kiezen en daar na met “les” uit te proberen.
Iedereen kreeg een paard. Je werd in groepjes ingedeeld en per groepje moest je je paard opzadelen en rijden en je kon natuurlijk ook gewoon toekijken op de tribunen als je zat te wachten.
Dat duur de wel de hele ochtend en een stuk van de middag.
Daarna kwam er een groep indianen om ons daar over te ver tellen er was ook een zang groep bij die zongen en op een grote trom sloegen.
De indianen gingen ook dansen en uiteindelijk moesten wij ook mee dansen met de indianen.
En toen het afgelopen was gingen we gezamenlijk eten en uit rusten en naar bed.
Lisa Kroon schrijft:
Op zondag natuurlijk eerst de paarden voeren, douchen en ontbijten. Daarna gingen we op weg naar Amerika’s grootste water waterpark: Noah’s Arch.
Het was 2 uur rijden, dat wel. Maar in Amerika is alles groot en alles ver, en bovendien zit je met allemaal gezellige IJslandermensen in één auto, waar je dus ook lekker mee kunt kletsen. Zelf zat ik bij veel Duitsers en Zwitsers in de auto, dus mijn Duits was weer op de proef gesteld. Ze waren helemaal verbaast dat ik ook Duits kon verstaan, terwijl ze zelf geen Nederlands konden verstaan. Toen we een plekje voor de auto hadden gevonden, stapten we bij het waterpark naar binnen. En het was gróót. Er waren heel veel glijbanen, zwembaden, wildwaterbaden en allerlei andere attracties waar je erg nat in werd. Iedereen had de grootste lol, ondanks dat het best koud was. Na een tijdje kregen Rachel en ik het heel koud, toen zijn we maar gauw gaan opwarmen. Na een tijdje kwamen ook de anderen opwarmen. Gauw omkleden, en een groepsfoto gemaakt. Daarna de auto’s weer in voor de terugreis naar Winterhorsepark, waar we de paarden gingen verzorgen en na het avondeten gingen kaarten. Allerlei spelletjes uit heel de wereld (!!) werden uitgewisseld, wat natuurlijk erg grappig was.
De dag erna weer vroeg op, en de gebruikelijke dingen doen. Toen iedereen klaar was, reden we in onze groepen op onze eigen paarden rond Winterhorsepark. Het bedrijf was zo groot dat je over het hele land makkelijk een buitenrit kon maken. Dat hebben we dus ook gedaan, wat op onze IJslanders natuurlijk genieten was. Na de lunch gingen we echter een ander soort paarden rijden; westernpaarden. Na een kort ritje in de auto stapten we uit bij een typisch Amerikaanse westernstal, Sun Fire Stables. Daar kregen we les op een aantal paarden, wat vooral raar was voor de IJslanders omdat zij nog nooit op westernpaarden gereden hadden omdat ze die in IJsland niet hebben. Ook mochten we een ritje maken met de tractor over het terrein, appelhappen (Matisse ging met zijn hele hoofd in de bak met water) en zaklopen. Super leuk natuurlijk! ’s Avonds weer een lekkere maaltijd gehad, paarden verzorgd en lekker gerelaxt. Én we hebben ons voorbereid op de “bonte avond”, die op de voorlaatste dag gepland stond.
Dinsdag was de dag dat we een grote rit gingen maken op onze IJslanders. In groepen gingen we richting het “centrum” van het stadje, wat eigenlijk alleen een Pizzarestaurantje inhield. We reden over mooi terrein en in tölt reden we naast elkaar over de lange paden. Op de heenweg was Glytja (het paard van Lisa) heel braaf. Na de stop (met overigens lekkere pizza’s) reden we in dezelfde groepen weer terug naar Winterhorsepark. Althans, dat was de bedoeling. Glytja en Lisa zaten in de laatste groep. Maar zodra Glytja de andere paarden zag vertrekken, ging ze totaal door het lint. Gelukkig konden ze meerijden in een andere groep, namelijk de groep waar Rachel, Matisse en Willeke! Dat was super gezellig, en zelfs na een kleine bui op ons hoofd kwamen we toch tevreden weer aan op stal. Toen we de paarden hadden afgezadeld, konden we gaan eten. Toen we gegeten hadden kwam er speciaal voor ons een meneer die heel goed was in touwhalsters knopen. Hij ging ons leren hoe we dat moesten doen. Iedereen kreeg touw en een blaadje waarop stond hoe je dat moet doen. Niet bij iedereen lukte het even goed, maar gelukkig knoopte hij op het einde de touwhalsters goed vast. J Weer een leuk aandenken natuurlijk!
Rachel schrijft:
Woensdag 22 Juli:
Zoals welke andere morgen moesten we deze morgen ook weer alle paarden verzorgen en voeren, de zogeheten “Barn Chores”. We aten elke morgen altijd met zijn alle aan 4 grote tafels dus nu ook weer. Meestal gewoon in de groepjes waarin je de week was ingedeeld. Dan kregen we altijd wat mededelingen over die dag, wat we gingen doen en hoe. Deze dag gingen we naar de Wisconsin River waar we op ging varen met grote banden. Iedereen kreeg een eigen band, en de rivier was absoluut niet diep, je kon overal wel ongeveer lopen dus dat was wel grappig want uiteindelijk ging iedereen zijn eigen ding doen en dat leverde wel wat hilarische momenten op. De jongens moesten uiteraard laten zien hoe stoer ze waren en gingen allemaal proberen om de onderkant te gaan staan en dan een stuk verder te drijven. Met mijn groepje hadden we een hele lange slinger gemaakt en zijn zo de rivier af gevaren. We hadden de lunch meegenomen van iedereen ook in een aparte band en die dreef met ons mee, en ergens onderweg hadden we een standje gevonden waar we hebben geluncht. Eenmaal thuis aangekomen van een hele leuke dag stond op de planning dat we nog gymkhana gingen doen met de paarden maar daar werd het te laat voor dus hebben we het uiteindelijk de volgende dag gedaan. Natuurlijk moesten we deze avond ook de paarden weer verzorgen en voeren en daarna hebben we weer met zijn alle gegeten.
Donderdag 23 Juli:
Deze dag begon ook weer met het verzorgen en voeren van de paarden en weer ontbijten en douche en alle andere dingen. Vandaag gingen we de hele dag naar een grote shopping mall, iedereen was trouwens ingedeeld in busjes waar iedereen elke keer overal heen werd gereden. Steeds met dezelfde mensen. De shopping mall was inderdaad heel groot, en ook wel grappig, want je had een soort van V&D’s alleen dan ook waar je eten en kleren en gewoon een hele grote supermarkt eigenlijk. Ook gewoon winkels zoals de H&M, en Claire’s die we hier ook in Nederland hebben. Er was ook een Starbucks, de bekenden koffieketen. S’Middags gingen we weer richting Winterhorse Park, en daar moesten we de rest van de middag werken aan onze afsluiting met je eigen groepje. S’avonds hebben we nog de paarden verzorgt en gevoerd en weer gegeten met zijn alle.
Vrijdag 24 Juli:
Op deze dag is iedereen op andere tijden vertrokken weer richting het vliegveld en hebben we e-mail adressen uitgewisseld en afscheid genomen van iedereen, want wij bleven deze nog want onze vlucht was pas op Zaterdag avond laat. S’middags hebben wij nog film gekeken met de mensen die nog over bleven en zijn we nog even naar een kleine supermarkt geweest zo’n soort groot warenhuis. Tuurlijk hebben ook nog even Sarbucks gedronken en zijn weer terug gegaan naar het park. Aan het eind van deze dag hebben we weer nu nog alleen maar met de Amerikaanse meisje de paarden verzorgt en gevoerd. Uiteindelijk mochten we ons eigen kiezen want er was nog heel veel lekkers over.
Zaterdag 25 Juli:
We zijn deze morgen gewoon weer op tijd opgestaan en na dat we de paarden hadden verzorgt en gevoerd hebben we ontbeten. Toen zijn we alvast begonnen met wat spullen inpakken en klaarmaken. We hebben die middag ook nog een buitenrit gemaakt met de mensen die er toen nog waren in een heel stuk nieuw bos waar we nog niet hadden gereden die week en dat was ook heel erg leuk. Toen hebben we nog gegeten en gedoucht en ons klaar gemaakt voor de lange reis die nog ging volgen. Toen we na het afscheid en de lange reis van 2uur naar het vliegveld daar aankwamen ging het eigenlijk allemaal heel snel, we hebben daar ons echte avondeten gegeten en voor ik het wist zaten we alweer in het vliegveld. Ikzelf heb de hele vliegreis naar Londen geslapen en heb daar niet veel van meegekregen.
In Londen moesten we nog 2uur wachten en daarna nog een uur vanwege vertraging en toen waren we eindelijk op schiphol na ongeveer 12 uur reizen.
Een geweldige ervaring was dit zeker, ik heb veel nieuwe mensen leren kennen waar ik tot nu toe nog steeds contact heb. We hebben zelfs nog plannen om met ons groepje iets te gaan ondernemen in de richting van de Landsmót in 2010.
groet, Matisse Brummel, Lisa Kroon en Rachel van Doesburg