Petra Bögemann

Mijn naam is Petra Bögemann. Ik ben al vanaf mijn tienerjaren besmet met het IJslandervirus.

Het begon allemaal in de randstad, Den Haag om precies te zijn. IJslanders in de Houtwijk, een gebied bestemd voor woningbouw waar particulieren paarden mochten houden totdat er gebouwd werd. Ik heb daar jarenlang veel plezier gehad, veel gereden, bierproef gereden tijdens de Haagse paardendagen en was betrokken bij de eerste IJslanderwedstrijden op het Malieveld. Toen DenHaag te druk werd voor de paardenhobby zijn wij “geëmigreerd” naar de Veluwe en kwamen de paarden bij huis. De paardenhobby kreeg steeds meer ruimte. Veulentjes fokken en met dochter Sophie naar lessen en wedstrijden. Aan de juryopleiding begonnen en “bijschrijven” (dit is het noteren van de cijfers die het jurylid geeft en het noteren van eventueel commentaar op het protocol).

En nu is het tijd om eens op een nieuwe manier bezig te gaan met de IJslanderhobby. Vandaar mijn deelname aan de jeugdcommissie, een groep enthousiaste mensen, die met tal van aktiviteiten bij wil dragen aan het faciliteren van de jeugd om plezier te hebben en zich te ontwikkelen in alles wat met de IJslanders te maken heeft. Ik heb er zin in!

Annemieke Corstens

Ik ben Annemieke Corstens,van beroep violiste,en geef les op het conservatorium aan jonge talenten. Ik woon in de bossen bij het dorpje Esbeek in Noord-Brabant.

Veel jonge IJslanderruiters zullen mij misschien kennen van landgoed "de Langegracht"waar een maal per jaar een jeugdwedstrijd wordt georganiseerd.

Vanaf mijn vroege jeugd heb ik paard gereden. Het allereerst op een ezel (wat erg moeilijk is) en toen ik wat ouder werd kreeg ik mijn eerste echte pony, een shetlander. Naarmate ik groter werd, groeide ook de maat van de pony's tot ik uiteindelijk op een groot paard belande.

Ongeveer 18 jaar geleden kwam ik in contact met het IJslandse paard en was meteen verkocht. Ook man en kinderen zijn behoorlijk fanatiek gaan rijden. Die laatsten hebben allebei twee maal deel genomen aan de Youth Cup en naar aanleiding daarvan is er ook in teamverband stevig getraind.

Ik heb het altijd enorm leuk gevonden om de trainingen en de wedstrijden te organiseren.

Twee maal ben ik teamleader geweest van het nederlandse team wat uitgezonden is naar het WK in Zweden en Nederland.

Het is een eer om jeugdcommissaris van het NSIJP te worden en ik hoop iets te kunnen betekenen voor de toekomst van de IJslanderjeugd.
 

Rena Holthaus Bosma

Mijn naam is Rena Holthaus Bosma en woon samen met mijn man Patrick en kinderen Anne en Matthias in Spier, Drenthe.
Ik heb altijd gereden. Als juniorruiter had ik een geweldig paard tot mijn beschikking waarmee ik in de hoogste nationale klassen sprong en dressuur reed.
De eerste IJslanders heb ik gereden bij ’t Peerdenspul in Havelte, waar ik in 1990 een vakantiebaantje had. Daar leerde ik ook Patrick kennen…
Samen met Patrick ben ik vijf jaar eigenaar van een manegebedrijf geweest. Daar hadden we ruim 100 paarden voor elke denkbare discipline. Één van de leukste disciplines op ons bedrijf vond ik polo echt een geweldig spel op te spelen! Westernriding is ook heel bijzonder, vooral de reining. Verzameling aan een lange teugel, super!
In 1999 hebben we het bedrijf verkocht en zijn we naar Drenthe verhuisd. De paarden werden weer hobby, ik kreeg weer tijd om te genieten van het rijden.
In Spier organiseren wij jaarlijks een wedstrijd (Spier International), verder organiseren wij trainingsweekenden op bescheiden schaal en rijden we op het Dwingelderveld met vrienden.
Anne is een fanatiek wedstrijdruiter geworden. Ze is begonnen met Ósk en Filipus en ze rijdt nu sinds 2 jaar op een zoon van Filipus, Alexander Mikli.
Matthias heeft het afgelopen jaar met Filipus vijfgangen en telgang gereden en is met Ósk naar de Youth Cup in Duitsland geweest. Na deze wedstrijd is Ósk met pensioen gegaan. Zij focus is nu helemaal op Filipus en het telgangen, iets wat hij helemaal geweldig vindt!
 Ik rij momenteel met Blanda, een vijfganger merrie met veel temperament. In 2011 heeft zij zich voor de F1 gekwalificeerd, dit jaar gaan we daarin starten!
Sinds 2004 ben ik aktief in het bestuur van het nsijp. De eerste jaren als voorzitter, nu als lid van de commissie functioneren en sinds kort ook als lid van de jeugdcommissie.
Met name dat laatste vindt ik erg leuk om te doen.
Ik hoop de komende jaren veel voor jullie te kunnen organiseren en behulpzaam te zijn bij het professionaliseren van het jeugdwerk!

Jamila Brummel

Mijn naam is Jamila Brummel, ik ben 45 jaar jong en woon in het mooie Vaassen (vlakbij Apeldoorn). Vanaf mijn 11e jaar rij ik paard, mijn jeugdjaren alleen op de manege waar ik geluk had en van allerlei verschillende ponies mocht rijden. Ooit heb ik op die bewuste manege in Nunspeet een meneer gesproken die op een wit IJslands paard aangereden kwam. Ik vond dat helemaal stoer zo'n paard en een kleine 20 jaar later toen ik mijn eerste eigen paard kon kopen koos ik voor het IJslandse paard.
Ik ben getrouwd met Guus Brummel en samen hebben wij 3 kinderen, Fabian, Matisse en Demi.

Fabian heeft jaren gereden (eerst dressuur en springen met “3 gangers”) vervolgens heeft hij fanatiek gereden met Brynjar frá Fetí. Eind 2009 besloot hij helemaal voor de muziek te gaan als bas-gitarist. Hij heeft samen met een paar vrienden de band ORANGE FOX, welke diverse ijslandervrienden inmiddels ook wel kennen!

Matisse en Demi rijden nog steeds heel fanatiek.

Matisse heeft het geluk gehad 3 jaar Yggur frá Smahusum (eigenaresse Armet Tuijn) te mogen rijden en heeft ook met hem YouthCup in 2010 en WK  in Oostenrijk mogen rijden in 2011.
Hij maakt sinds 2012 deel uit van het Ástund Talententeam met de gave Lettir frá Spór die hij mag rijden van eigenaar Remco Pool.
Demi rijdt ook erg graag en heeft in 2012 zeer verdienstelijk mogen rijden op de Youth Cup met Brynjar frá Fetí.
Guus is inmiddels ook ruiter maar rijdt vooral voor zijn plezier.

Ik rij zelf mijn gave Flipi van ‘t Ilper Skak, een paard waar ik vooral veel samen mee leer en hier heel erg veel plezier mee heb. Ik mag graag ontwikkelen als ruiter en volg dan ook regelmatig cursussen om weer een stapje vooruit te doen.

Dit laatste is vooral ook mijn drijfveer voor de jeugdcommissie. Het is leuk en belangrijk en goed voor je ontwikkeling om deel te nemen aan lessen, om die mogelijkheden te krijgen om samen verder te komen. Juist ook samen met je mede (jeugd) leden. Mijn doel is om de jeugd verder te helpen in hun ontwikkeling in de paardensport, meer te leren over paard en welzijn vanuit diverse invalshoeken en om te leren (reële) doelen te stellen.

Liesbeth Jense

Ik ben Liesbeth Jense, woon sinds november 2006 in Friesland. Dat we hier zijn gaan wonen heeft ook veel met IJslanders te maken.
In 2001 lagen we met onze zeilboot in de haven van Vlieland. Ik had net een paar boeken van Gerrit Jan Zwier gelezen en in 1 werd stal Edda genoemd. Stal Edda bleek naast de haven en mijn dochter en een vriendin van haar wilden graag rijden, maar ik ook wel. Dus heb ik een rit van slechts 1 uur gemaakt, maar die rit zou grote gevolgen hebben. Weer thuisgekomen ben ik op zoek gegaan naar een IJslanderstal, want de paardenliefde bloeide weer geheel op. In de buurt vond ik Gaedingi in Harmelen en ben daar gaan rijden en al erg snel heb ik daar mijn eerste eigen IJslander gekocht. Het bleef niet bij 1 en na een jaar of 2 bestond mijn leven uit het heen en weer rijden naar de paarden die ik, erg handig, over verschillende locaties verspreid had.
We bleven ook zeilen en na een reis van een paar maanden naar Finland kon ik niet meer wennen in de randstad. Mijn wens was naar Scandinavie verhuizen, maar met de kinderen zou dat lastig geworden zijn. Dus werd het Friesland, een beetje richting Scandinavie. De rem was er , wat paarden betreft, na de verhuizing, helemaal af en inmiddels heb ik een heuse kudde. Ook hier in de buurt waren er mensen die wel eens op een IJslander wilden rijden en heb ik de opleiding TI basis gedaan, maar nog niet heelmaal afgerond.
In 2008 ben ik naar Brunnadern gegaan om naar de verrichtingen van de jeugdruiters te kijken tijdens de Youth Cup. Ik was onder de indruk van het niveau en de prestaties en ik vond het dan ook erg onterrecht en jammer dat er maar een handjevol toeschouwers waren om onze jeugd aan te moedigen, te stimuleren en te bewonderen.
Ik hoop binnen de jeugdcommissie mijn steentje bij te kunnen dragen!
Het lijkt me in ieder geval erg leuk.