Jet met Kvikur

Rena Holthaus Bosma:
 
Mijn naam is Rena Holthaus Bosma, ik ben 45 jaar jong en woon samen met mijn man Patrick en kinderen Anne en Matthias in Spier, Drenthe.
Ik heb altijd gereden. Als juniorruiter had ik een geweldig paard tot mijn beschikking waarmee ik in de hoogste nationale klassen sprong en dressuur reed.
De eerste IJslanders heb ik gereden bij ’t Peerdenspul in Havelte, waar ik in 1990 een vakantiebaantje had. Daar leerde ik ook Patrick kennen…
Samen met Patrick ben ik vijf jaar eigenaar van een manegebedrijf geweest. Daar hadden we ruim 100 paarden voor elke denkbare discipline. Één van de leukste disciplines op ons bedrijf vond ik polo echt een geweldig spel op te spelen! Westernriding is ook heel bijzonder, vooral de reining. Verzameling aan een lange teugel, super!
In 1999 hebben we het bedrijf verkocht en zijn we naar Drenthe verhuisd. De paarden werden weer hobby, ik kreeg weer tijd om te genieten van het rijden.
In Spier organiseren wij jaarlijks een wedstrijd (Spier International), organiseren wij trainingsweekenden op bescheiden schaal en rijden we op het Dwingelderveld met vrienden.
Anne is een redelijk fanatiek wedstrijdruiter geworden met voor haar als hoogtepunt de Youth Cup in 2010. Daar reed zij met mijn paard aangezien haar paard Ósk het jaar daarvoor een achterbeen had gebroken. Nu heeft zij Filipus, een hele gave, maar moeilijke pony, een echte uitdaging!
Matthias rijdt vooral voor de gezelligheid. Ook gaat hij elke week met Ósk naar de ponyclub. Springen doet hij het liefst en gelukkig voor hem vind zijn paard dat ook helemaal geweldig.
Patrick is begonnen met een eigen fokproduct, Alexander Mikli, een zoon van Filipus. Dat wordt een WK combi over twee jaar!
Ik ben helemaal gelukkig met Blanda, een vijfganger merrie met veel temperament.
Sinds 2004 ben ik aktief in het bestuur van het nsijp. De eerste jaren als voorzitter, nu als lid van de commissie functioneren en sinds kort ook als lid van de jeugdcommissie.
Met name dat laatste vindt ik erg leuk om te doen.
Ik hoop de komende jaren veel voor jullie te kunnen organiseren en behulpzaam te zijn bij het professionaliseren van het jeugdwerk!

Jet Pels:
 
Ik ben Jet Pels 25 jaar oud en al sinds 1991 met IJslanders in de weer. Ik heb in 2007 mijn HEAO opleiding in Amsterdam afgerond.
In 2004 ben ik tijdens de Youth Cup in Nederland met het jeugdwerk in aanraking gekomen. Sindsdien heb ik vol enthousiasme het stokje van Jolanda Hondius overgenomen met betrekking tot de FEIF evenementen(Youth Cup en Youth Camp). Door de jaren heen veel leuke en goede ervaringen opgedaan.
Doordat ik jaarlijks bij de FEIF vergaderingen aanwezig ben zijn de internationale contacten goed onderhouden. Het is erg prettig om een internationale blik te hebben op het geheel. Maar wat ook belangrijk is om ervaringen uit te wisselen en hier van te leren.
Ik zou graag willen dat mijn werk van de afgelopen jaren terug komt op verschillende manieren. De jeugd is de afgelopen jaren erg gegroeid en dit verdient in mijn ogen een volwaardige plek binnen de vereniging. En ik wil ook graag mijn kennis en ervaringen delen met anderen.
Ik ben erg blij dat we sinds november 2007 een enthousiaste jeugdwerkgroep met vijf leden rijker zijn. In de werkgroep zijn we bezig met verschillende facetten rondom de jeugd in de vereniging.
Sinds maart 2008 ben ik gekozen als bestuurlid van het Nederlands stamboek IJslandse paarden met als portefeuille jeugd. Ik ben de link tussen het bestuur van het NSIJP en de werkgroep.
 
Jamila Brummel:
 
Mijn naam is Jamila Brummel, ik ben 42 jaar jong en woon in het mooie Vaassen (vlakbij Apeldoorn). Vanaf mijn 11e jaar rij ik paard, mijn jeugdjaren alleen op de manege waar ik geluk had en van allerlei verschillende ponies mocht rijden. Ooit heb ik op die bewuste manege in Nunspeet een meneer gesproken die op een wit IJslands paard aangereden kwam. Ik vond dat helemaal stoer zo\'n paard en een kleine 20 jaar later toen ik mijn eerste eigen paard kon kopen koos ik voor het IJslandse paard.
Ik ben getrouwd met Guus Brummel en samen hebben wij 3 kinderen, Fabian, Matisse en Demi. Zij rijden alle 3 al vanaf dat ze heel klein zijn. In eerste instantie kochten wij een IJslands paard voor de hele familie maar al gauw kwamen er voor de kinderen "gewone" sportponies in plaats van met z\'n allen 1 paard. Hier hebben ze veel van geleerd op de ponyclub zowel voor dressuur als voor het springen. Inmiddels rijden ze ook IJslandse paarden, maar ook in de "grote paarden wereld" is Demi nog heel aktief. Ik vind het een mooie en goede combinatie. Het raakt elkaar op zoveel vlakken dat ik denk dat er veel van beide zijden te leren is.
Mijn ervaringen hoop ik te kunnen gebruiken en als hulp te benutten voor de jeugdcommissie van het NSIJP. Naast mijn werk in onze eigen zaak, vind ik organisatie van, en brainstormen over mogelijkheden voor de jeugd erg leuk om te doen.
Mijn taak is o.a. het bijwerken en bijhouden van de site voor de jeugd, hier op nsijp.nl
 
Liesbeth Jense:
 
Ik ben Liesbeth Jense, woon sinds november 2006 in Friesland. Dat we hier zijn gaan wonen heeft ook veel met IJslanders te maken.
In 2001 lagen we met onze zeilboot in de haven van Vlieland. Ik had net een paar boeken van Gerrit Jan Zwier gelezen en in 1 werd stal Edda genoemd. Stal Edda bleek naast de haven en mijn dochter en een vriendin van haar wilden graag rijden, maar ik ook wel. Dus heb ik een rit van slechts 1 uur gemaakt, maar die rit zou grote gevolgen hebben. Weer thuisgekomen ben ik op zoek gegaan naar een IJslanderstal, want de paardenliefde bloeide weer geheel op. In de buurt vond ik Gaedingi in Harmelen en ben daar gaan rijden en al erg snel heb ik daar mijn eerste eigen IJslander gekocht. Het bleef niet bij 1 en na een jaar of 2 bestond mijn leven uit het heen en weer rijden naar de paarden die ik, erg handig, over verschillende locaties verspreid had.
We bleven ook zeilen en na een reis van een paar maanden naar Finland kon ik niet meer wennen in de randstad. Mijn wens was naar Scandinavie verhuizen, maar met de kinderen zou dat lastig geworden zijn. Dus werd het Friesland, een beetje richting Scandinavie. De rem was er , wat paarden betreft, na de verhuizing, helemaal af en inmiddels heb ik een heuse kudde. Ook hier in de buurt waren er mensen die wel eens op een IJslander wilden rijden en heb ik de opleiding TI basis gedaan, maar nog niet heelmaal afgerond.
In 2008 ben ik naar Brunnadern gegaan om naar de verrichtingen van de jeugdruiters te kijken tijdens de Youth Cup. Ik was onder de indruk van het niveau en de prestaties en ik vond het dan ook erg onterrecht en jammer dat er maar een handjevol toeschouwers waren om onze jeugd aan te moedigen, te stimuleren en te bewonderen.
Ik hoop binnen de jeugdcommissie mijn steentje bij te kunnen dragen!
Het lijkt me in ieder geval erg leuk.